Je boekt drie nachten in Pai. Even bijkomen van Chiang Mai, de canyon bekijken, een waterval meepakken en dan weer door. Een prima planning, en precies de planning die iedereen maakt.
Tot je op dag vier wakker wordt en denkt: ach, nog één nachtje dan.
Welkom in de Pai-hole. Onder backpackers heeft dit bergdorp de reputatie van de plek waar je route langzaam verdampt. Mensen komen voor een paar dagen en zitten een week later nog steeds met dezelfde groep bij hetzelfde koffietentje. De vraag is niet óf dat gebeurt, maar waarom weggaan hier zo moeilijk is. Wat er te doen valt lees je in de highlights van Pai: dit stuk gaat over waarom je blijft.
Alles gaat hier net wat langzamer
Pai ligt op zeshonderd meter hoogte tussen de bergen en voelt totaal anders dan Bangkok of Chiang Mai. Geen programma, geen lijst met bezienswaardigheden die je moet afwerken, en eigenlijk ook geen enkele reden om haast te maken.
Je wordt wakker, haalt ergens koffie, stapt op je scooter en ziet wel waar je uitkomt. Misschien een waterval, misschien de canyon, misschien blijf je drie uur hangen bij een café met uitzicht over de vallei omdat het daar toevallig fijn zat.
Morgen is er tenslotte weer een dag. Dat is niet luiheid, dat is hoe dit dorp werkt.
De hippievibe is hier nog springlevend
Pai heeft al jaren een uitgesproken hippie- en backpackerssfeer. Yogascholen, kleine cafés, livemuziek, reggaebars en genoeg plekken waar niemand hard loopt.
’s Avonds hoor je ergens een gitaar, verderop speelt een band en bij een andere bar zit een groep backpackers die elkaar drie uur geleden nog niet kende. Dat is elke avond zo, en het is precies waarom mensen hier terechtkomen en blijven hangen.
En ja, cannabis is sinds de legalisering en de veranderingen in de Thaise regelgeving zichtbaar onderdeel van het straatbeeld. Houd er rekening mee dat die regels blijven schuiven, en dat iets wat verkocht wordt niet automatisch betekent dat je het overal mag gebruiken. Informeer je even in plaats van aan te nemen.
Op zoek naar jezelf, of gewoon naar ontbijt
Pai trekt een bijzondere mix. Backpackers die drie weken door Thailand reizen, digital nomads die hier hun laptop openklappen, en mensen die al maanden onderweg zijn zonder einddatum.
En dan heb je de reizigers die “even tijd voor zichzelf nodig hadden”. Voor je het weet zit je bij het ontbijt naast iemand die uitlegt hoe hij zijn energie aan het herijken is, terwijl jij eigenlijk alleen wilde weten of de banana pancakes hier een beetje goed zijn.
Het hoort erbij. Na twee dagen vind je het niet eens meer raar.
Avonden zonder planning
Het nachtleven past bij de rest van het dorp. Verwacht geen clubs zoals in Bangkok of strandfeesten zoals op de eilanden. Je avond begint rustig en escaleert per ongeluk.
Eerst wat eten op de Walking Street, waar een bord rond de euro twintig kost. Daarna één biertje, ook rond de euro twintig. Dan komt iemand uit je hostel langs. Nog eentje dan. Vervolgens beland je bij een kleine bar met livemuziek, daarna bij een reggaebar, en ineens is het een stuk later dan gepland.
Morgen zou je vroeg naar een waterval gaan. Zou.
Overdag stap je gewoon weer op de scooter
Het fijne aan Pai is dat zelfs een luie dag hier voelt alsof je iets hebt gedaan. Een scooter kost vier euro per dag en binnen een paar minuten rijden zit je tussen de rijstvelden en de bergen.
Je hoeft niet eens te weten waar je heen gaat. Juist het onderweg stoppen maakt het: bij een viewpoint, een klein restaurant, een koffietentje langs de weg. En aan het eind van de middag rijdt iedereen ongeveer dezelfde kant op voor de zonsondergang.
Één waarschuwing, want die hoort er eerlijk bij: dit is ook de plek waar de meeste backpackers met verband om hun been rondlopen. De Pai-tattoo is niet voor niets een begrip. Trek een lange broek en schoenen aan, draag een helm ook op de korte ritjes, en stap niet op een scooter na een paar drankjes op de Walking Street. Bij Pai Canyon blijf je op de brede paden: die richels zijn smal, het zand is los en de val is diep.
Iedereen kent ineens iedereen
Pai is klein, en daardoor kom je dezelfde mensen steeds opnieuw tegen. Die Nederlander uit je hostel zie je ‘s middags bij een waterval. Het groepje van bij de canyon staat ‘s avonds naast je op de Walking Street.
Na een paar dagen voelt het alsof je iedereen kent. En precies daar gaat het mis met je planning, want net wanneer je verder zou reizen vraagt iemand: wij blijven morgen nog een dag, blijf je ook?
En zo beland je in de Pai-hole
De Pai-hole is natuurlijk geen echte plek. Het is het moment waarop drie geboekte nachten er vijf worden, en vijf misschien zeven.
Niet omdat Pai zoveel bezienswaardigheden heeft dat je er weken voor nodig hebt. Juist het tegenovergestelde: je kunt de canyon, de watervallen, de hot springs en de Walking Street in drie dagen netjes van je lijstje halen.
Je blijft omdat het makkelijk is. Een bed voor vier euro, eten voor een euro twintig, een scooter voor de deur, bergen om je heen en geen enkele reden om vandaag haast te maken. Op zestien euro per dag hoef je die keuze ook niet lang te overwegen.
Hoeveel dagen moet je dan plannen voor Pai?
Drie dagen is genoeg om alles te zien: de canyon bij zonsondergang, een paar watervallen, de hot springs en twee avonden op de Walking Street. Dat is het eerlijke antwoord, en het is ook het antwoord dat bijna niemand aanhoudt.
Ons advies: boek die drie nachten, maar zet je volgende bestemming niet te strak vast. Koop geen doorgaand ticket dat je over vier dagen ergens anders verwacht, want de kans is reëel dat je het omboekt. En kom bij voorkeur tussen november en februari, want dan is het hier droog en ‘s ochtends fris genoeg voor een trui.
Want je kunt Pai netjes afvinken. En daarna zit je met nieuwe mensen, een koud biertje en livemuziek ergens tussen de bergen, en vraagt iemand of je nog één nachtje blijft. Succes met wegkomen.
